Spokojnym krokiem, do przodu, aż do końca...

Kraków. Nadchodząca noc, papieros w ustach i wyczekiwanie. Stukot kowbojek, setki nic nieznaczących dla mnie twarzy. Kilku żulów, którzy jak zawsze sępią, ile mogą. Telefon, sygnał, Ty. Zaraz będziesz. Kolejne wibracje. Dobijające się krzyki zazdrości. Później oddzwonię. Jesteś. Schodzisz ze schodów, początkowo nawet nie zauważasz. Po to, by nasze oczy i ciała spotkały się idealnie na przeciw siebie. Witaj, Skarbie. Uśmiech, pierwsze plany. Chwila odpoczynku i ściana pełna moich zdjęć. Co to w ogóle jest? - pytam zdziwiony. Szklanka whisky, za oknem Wisła i widok na Wawel. Chodź, Mała. Noc jest piękna. Chodźmy na balkon. Staję za Tobą i napawem zapachem Twojego ciała. Dłonią błądzę po Twoim biodrze. Kraina Rozpusty. Kolejny chłept dymu przepity whisky. Szał nocy. Parkiet. Dzikość tłumów. Mordowanie szarości, rozbierające spojrzenia innych. Chwilami, pierdolona zazdrość. Dym. Poranek. Łoże okupione Twoją bliskością, ciepłem samej Ciebie. Przytul się mocniej. Chwytasz moją dłoń kładąc ją na piersiach. Słyszę już Twój oddech, tym razem nie uciekniesz. Dzień jest przed nami długi. Nie jeden, nie dwa. Nie trzy. Spokojnie, nie gryź tak szybko. Najpierw zajmę się Tobą. Poranny śmiech rozkoszy. Lubisz to. Nie budźmy się jeszcze. Gdzie się tak śpieszysz? Chodź znów ze mną. Witajmy południe na wpół nadzy na balkonie. Otuleni tylko w koc i w siebie. Nie drap. Kolejny szał, kolejna noc. Kolejna krew, kolejny pot. Do upadłego, wiesz jak jest... Póki nie przyjdzie chwila zwaną pożądaniem. Bezgranicznym. I nim uderzy zazdrość. Nim dobije odległość. Zanim wszystko odejdzie, znów na jakiś czas. Do ponownego... "Witaj, Skarbie. Tęskniłem."

Przyznaj się w końcu. Nim Cię zabiję.

The Doors - Back Door Man